| تبليغات | X |
.jpg)
تمام می شود زمهریر
با یک لبخندِ ساده ی تو!
قلبم چنگ می زند مدام
به نوازش گرم دستانی
که پشت لحظه های روشن چیزی
پنهان می مانند!
چشم های دلت را باز کن
ببین که برای شروع شیدایی
چه پیشکشت کردم؟!
اقاقیای دل
با پرنیان سفید احساس تو
شهر را گیج عطر خویش می کند
و من هنوز هم
محو جای پای تگاه تو ام
در لا به لای سیاهی گیسوانم!
فرهاد سنگ بود
یا شیرین
که باید تراش می خورد؟!
دوست
هوای تازه ای است
در میانِ سیلِ سرب و دود!
دوست
نفس گرم زندگی است
زیر گنبد کبود!
هیچ نمی توان گفت
هیچ!...
و من
تمام زوایای دوست داشتنم را
پشت ابری
پنهان می کنم!...
از لا به لای گیسوانم
نور می ریخت
وقتی که نگاهت را
در میانشان جا گذاشتی!
نرسید
درکِ کالِ دوست داشتنت
و نرسیدی!
شب ها همه یلدایند
روزها امّا
کوتاه!
خوردنم نمی آید
هندوانه ی زندگی را بی تو!
نمی دانستم شهر
بوی خوب تو را خواهد گرفت
وقتی که با یادت
گل می کاشتم در باغچه!
به تو
از همان پنجره ی رو به خلوتِ روحم می نگریستم
و سال های سال
آن گونه که می خواستم
می پنداشتمت!
چشم هایت به پاکی دلت اعتراف می کنند
وقتی راست نمی گویی!
دستانت را
که از چشم هایم می گیری
کم سو می شوند!
عطش!
و باز هم عطش!
دیری است جرعه جرعه خیالت را ...
امّا این عطش؟!...
عشق
آن چنان که باید
شناخته نشد
و انسان
بر فراز پست ترین قلّه های غرور
چه سرافرازانه
ایستاد!...
مرا به استواریِ لحظه هایِ عاشق دچار کن
و به اضطرابِ مداومِ دیدار!
مرا به دردهایِ ژرفِ شیدایی مبتلا کن
و به شکوهِ ثانیه های بیدار!...
کمیابترین کدهای جاوا