ما خس و خاشاكیم، بر پای اهرمن
و در چشم هر چه من!
ما خس و خاشاكیم
ما به دست و پای دیوان، تیغ
به چشم هاشان، خار
و بر بیراهه هاشان، خس
ما خسیم امّا سبز
تا خسی هست سبز می مانیم و تا سبز هست خس می مانیم..
ای جاروهای نه چندان سرد
و ای روبندگان نا شكیب نه چندان مرد
ما جمله خس و خاشاكیم،
تو را امّا، یارای رُِِفتن ما نیست، ما بی شمارانیم.
ما خسیم اما سبز
خاشاكیم اما نه هرز
ریشه داریم ریشه ای بی مرز.
ای جاروهای داغ از بوی باروت
ما خس و خاشاك سبز اندر زمستان ، طاقت سرمای بس سوزان «خرداد»یم.
ما سبز گشتیم تا بهار را مژده آریم
گر چه می بارد تگرگ
گرچه می بارد تگرگ
گرچه می بارد تگرگ.
بی شماری تو؟
ای روبنده ی جارو به دست بی شمار در وهم!
ای افتاده از درس «حساب»!
گر تو از یاد برده ای ،من هنوزم خاطرم هست
تو «شمردن» را دانش بی دانشان خواندی!
بی شمار ماییم و این «بی دانشان»
ما نمی گوییم،جاروهای ناتوان از رُِِفتن ما این چنین گفتند.
ما خس و خاشاكیم، آری
پس بكش دستهای نازنین پوستت
-كه یك آن در غم جانكاه یك گنجشك پر بسته نسوخت
پس بكش دست های نازنین پوستت
-كه باری، لحظه ای ،آ ه وغباری ننشست بر آن
-از غم پرواز آن زخم بر بال خونین پر
-كه شاید اندكی جُستن اتمام آرزویش بود.
آری ، ما خسیم بر دست های«نازنین پوستان»
ما خسیم، بر چكمه های یخ زده،بر چكمه های شب زده.
ما خسیم امّا
سبزیم، كه می روییم
می جوییم، زیستن را
زیستنی بی دست های نازنین «نازنین پوستان»
پس بكش ،دست هایت را.
بی شماری تو؟
از شمار چكمه های یخ زده پیداست،
-كه حتی دست های «نازنین»َت؛ به شمار بی شمار سبز داناست.

آن روان سبز كه زیر پوستمان جاری است
-پرواز را مژده آورده است
«ندا»یش را ،میشنوی اما
-تو انكاری ،انكار!
ببین «سهراب »های سر بر آورده
-كاینك،خون بهای آن شكسته بال را می جویند
-كه زیر پای جاروهای گرمت تا «اوج» رفت..
تا رسیدن فصل سبزی بیش نیست
ما همه سبزیم و سبز می مانیم
تا ترق و ترق و ترق های پشت شب را بشنویم
شب از ناله می غرد
-می شنوی؟-
صبح سبزی پیش روی ماست
گام هامان باز نمی ایستند
-گرچه پاها زیر سیلی های جارو بشكنند.
خس وخاشاكیم، سبز و بی شمار!...

گشتاسپ

           ای فرزندکُش!
                        پایه ی لرزانِ تختت را
                                                رویِ خونِ پاک من بنهاده ای،
                                                                                  افسوس!...

ما آن شكوفه‌ایم كه بر دوش باد‌ها
از گرد ره نیامده جاروب می‌شویم

مجروح زهرخند شماییم سال‌هاست
با این سیاه زخم مگر خوب می‌شویم؟!

اما نه‌، دربرابر لبخند ساده‌ای
آن قدر ساده‌ایم كه مغلوب می‌شویم

ما را تبر چگونه ز پا در می‌آورد‌؟
ما جنگلیم و لشگری از چوب می‌شویم

امیدوار باش به سرچشمه می‌رسیم
داریم می‌رسیم كه سركوب می‌شویم

تنها تو نیستی غزل سربدار سبز‌!
ما نیز در كنار تو مصلوب می‌شویم‌!...

این گرسنه‌ها از آفریقای چشم‌های تو افتاده‌اند و من نیم نگاهی

ایران سبز!...

  RSS